„W Manresie codzienne chodził żebrać. Nie jadał mięsa, ani nie pijał wina, chociaż mu je dawano. W niedzielę nie pościł, a jeśli otrzymał trochę wina, pił je. A ponieważ stosując się do mody swych czasów zwracał dawniej wiele uwagi na pielęgnację włosów, a były one bardzo piękne, postanowił teraz pozwolić im róść zgodnie z naturą, nie czesząc ich ani nie strzygąc, ani też wcale nie nakrywając głowy zarówno w dzień, ajk i w nocy. Dla tej samej racji pozwolił róść paznok­ciom u rąk i u nóg, ponieważ dawniej zbyt się o to troszczył” (Autob. 19).

Ignacy wyrusza z Montserratu do Barcelony, ale zatrzymuje się po drodze w Manresie. Tutaj pozostanie przez dziesięć mie­sięcy. Podczas jego pobytu w Manresie pogłębia się jego wier­ność w naśladowaniu Chrystusa i pogardzie wobec spraw świato­wych: upokarza się żebrząc; umartwia swoje ciało nie jedząc mięsa i nie pijąc wina. Jest bardzo uważny, aby nie być niepo­kojonym przez swoje ciało i nie zajmować się jego sprawami zewnętrznymi. Natomiast jest bardzo czujny na wszystkie porus­zenia duchowe, które dokonują się w jego sercu.

Podczas pobytu w Manresie doświadcza trzech etapów duchowych:

– pierwszy: pokój, „z wielką niezmienną radością”

– drugi: odrazę: nie miał upodobania ani w modleniu się, ani w uczestniczeniu we Mszy św., ani oddania się całkowicie jakiej­kolwiek modlitwie. Nachodziała go dręcząca myśl, jakby mu ktoś mówił: „jak będziesz mógł znosić takie życie przez 70 lat, które masz przeżyć?”

– trzeci: wielkie oświecenia i dary Boże.

Pytania dotyczące twojego życia:

1. Jaką troskę przejawiasz o swoje ciało i jakie wydatki prze­znaczasz na ten cel? Czy myślisz o tym jak możesz uprościć swoje życie?

2. Czy miałeś jakieś doświadczenia duchowe? Jakie? Czy potra­fiłbyś je streścić i wytłumaczyć? Czy potrafiłbyś powiedzieć dlaczego Pan przeprowadzał ciebie przez nie?

3. Aby lepiej służyć Chrystusowi, jaki styl i rytm życia przyją­łeś: w jedzeniu, godzinach snu, pracy, wypoczynku, w modlitwie? Czy jesteś z tego zadowolony?

4. Jakie dobra materialne i duchowe możesz dzielić i dzielisz z innymi?

Memento

„Za przykładem św. Pawła, zapominając przeszłości, trzy­majcie wzrok stale utkwiony na drogę długą, która jest jeszcze do przebycia w postępie cnoty. Lenistwo, ospałość i niechęć do nauki i innych dobrych czynności podjętych z miłości nas­zego Pana Jezusa Chrystusa, uważajcie za sprzysiężonych nie­przyjaciół Waszego celu”. (List o doskonałości i gorliwości apostolskiej do wspólnoty jezuickiej w Coimbrze)

Słowo Boże do medytacji Kol. 2, 20-23; 3, 1-4

——————-

Podążając drogą Pielgrzyma, Antonio Betancor SJ

O. Betancor jest autorem opracowania zawierającego 36 medytacji, które oparte jest na wydarzeniach z życia św. Ignacego z Loyoli opisanych w „Opowieściach Pielgrzyma”. Całość nosi wspólny tytuł „Podążając drogą Pielgrzyma”.

Z tych medytacji korzystało już wielu młodych należących do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego. Każde rozważanie składa się z następujących części: fragmentu z autobiografii Igna­cego, kome­ntarza autora, pytań pomocnych w refleksji nad swoim życiem oraz odpowiednio dobranego fragmentu z Pisma św. Uzu­pełnieniem każdego rozważania jest „Memento”, którego treść stanowią teksty wzięte głównie z ćwiczeń Duchownych, listów Ignacego oraz Konstytucji.

Ponieważ każdy temat stanowi zamkniętą całość, dlatego można go wybierać w dowolnej kolejności. Większą jednak kor­zyść odnie­sie ten, kto będzie rozważał wszystkie tematy i to w kolejności podanej przez autora. Byłoby dobrze rozważać jeden temat tygo­dniowo na spotkaniu grupy WŻCh dzieląc się własnymi doświadcze­niami i przemyśleniami.

Skorzystajmy więc z zachęty do przeżycia podanych treści. Jest to okazja do przebycia razem ze św. Ignacym drogi głębo­kich doświadczeń poczynając od młodości, poprzez prawdziwe nawrócenie i coraz głębsze przeżywanie spraw Bożych we własnym życiu.