Ewangelia mówi dziś coś bardzo prostego, ale i wymagającego: Jezus odchodzi… ale nie znika. I mówi: „Idźcie”. To jest moment przełomu. Uczniowie patrzą w niebo – trochę jakby chcieli zatrzymać Jezusa jeszcze na chwilę. A On jakby mówił: „Nie patrz już tylko w górę. Teraz patrz przed siebie. Teraz twoja kolej.” I tu zaczyna się problem. Bo łatwiej patrzeć w niebo niż działać na ziemi.
Wniebowstąpienie to nie jest scena pożegnania. To jest przekazanie odpowiedzialności. Jezus nie mówi: „Siedźcie i wspominajcie”. Mówi: „Idźcie i nauczajcie”. Czyli: weź to, co ode Mnie dostałeś i zanieś to dalej Nie trzeba być teologiem. Nie trzeba mieć gotowych odpowiedzi na wszystko. Trzeba mieć serce, które chce żyć Ewangelią. Bo to „idźcie” nie zaczyna się gdzieś daleko. Zaczyna się bardzo blisko. W parafii: ktoś przychodzi do kościoła i stoi sam – możesz podejść; ktoś się pogubił – możesz wysłuchać – ktoś od lat robi swoje i nikt mu nie dziękuje – możesz to zauważyć. W domu: mniej krzyku, więcej cierpliwości, mniej oceniania, więcej zrozumienia i więcej obecności. To są rzeczy, które zmieniają świat. Naprawdę zmieniają!
Pewien człowiek codziennie rano przechodził obok starej ławki w parku. Zawsze siedział tam starszy pan. Sam. Wszyscy go mijali. Pewnego dnia ten człowiek zatrzymał się tylko na chwilę i powiedział: „Dzień dobry. Jak się pan dziś czuje?” Starszy pan spojrzał i odpowiedział: „Dziękuję… dziś ktoś mnie zauważył.” Od tego dnia zaczęli rozmawiać. Krótko. Bez wielkich słów. Po kilku miesiącach starszy pan zmarł. A w jego rzeczach znaleziono kartkę: „Najlepsze chwile ostatnich miesięcy – te krótkie rozmowy na ławce.” I teraz pytanie: czy ten człowiek „nauczał narody”? Tak. Tylko zaczynał od jednego człowieka.
Jezus wraca do Ojca… ale zostawia świat w naszych rękach. To trochę ryzykowne, prawda? Bo zna nas. Wie, jacy jesteśmy. A jednak mówi: „Dam radę przez ciebie działać.” I to jest piękne. Nie kombinuj za dużo. Weź jedno zdanie Jezusa na serio: „Idź” i idź do jednej osoby z jednym dobrym słowem i z jednym gestem. Nie zmienisz całego świata. Ale możesz zmienić czyjś dzień. A czasem czyjeś życie.
Pewna kobieta pracowała w sklepie. Zwykły dzień. Ludzie przychodzą, kupują, wychodzą. Nikt się nie zatrzymuje, nikt nie patrzy w oczy. Pod koniec dnia do kasy podszedł starszy mężczyzna. Nic specjalnego – chleb, mleko. Kobieta, trochę zmęczona, powiedziała tylko: „Jak się pan dziś trzyma?” Zwykłe zdanie. Takie, które często mówimy bez myślenia. Ale on się zatrzymał. Spojrzał na nią i powiedział: „Wie pani co… od tygodnia nikt mnie o to nie zapytał.” Zaczęli rozmawiać. Krótko. Dwie, trzy minuty. O niczym wielkim. O pogodzie. O życiu. Na koniec powiedział: „Dziękuję. Dziś wracam do domu trochę mniej samotny.”
Czy ta kobieta zmieniła świat? Nie. Ale zmieniła jego dzień. A może nawet coś więcej – może sprawiła, że poczuł, że jeszcze komuś na nim zależy. I dokładnie o to chodzi w naszym życiu. Nie zmienisz całego świata. Ale możesz zmienić czyjś dzień. A czasem – nawet nie wiedząc – czyjeś życie.
Tak jak miało to miejsce w prawdziwej historii pewnego Australijczyka. Pewien starszy mężczyzna mieszkał przy klifie. Widok był piękny. Ale miejsce miało też swoją ciemną stronę. Od czasu do czasu ktoś przychodził tam… nie po to, żeby podziwiać widok. Stawał za blisko krawędzi. Większość ludzi przechodziła obok. Nie chcieli się mieszać. Nie wiedzieli, co powiedzieć. Ale ten człowiek wychodził z domu. Podchodził spokojnie. I mówił tylko: „Hej… wszystko w porządku? Może wpadniesz na herbatę?” Nic więcej. Bez kazania. Bez oceniania. Bez wielkich słów. Czasem ktoś milczał. Czasem ktoś płakał. Ale bardzo często… ktoś robił krok do tyłu. I szedł z nim na tę herbatę. Po latach okazało się, że takich osób było ponad sto sześćdziesiąt. On sam mówił: „Nie robiłem nic wielkiego. Po prostu rozmawiałem.”
Czasami jedno pytanie: „Czy wszystko w porządku?” może zatrzymać kogoś na krawędzi. Nie zmienisz całego świata. Ale możesz zmienić czyjś dzień. A czasem… uratować czyjeś życie.
Pewna nauczycielka zauważyła w klasie chłopca, który zawsze siedział z tyłu. Cichy. Niewidoczny. Nie sprawiał problemów, ale też nigdy się nie zgłaszał. Większość nauczycieli mówiła o nim: „przeciętny”. Pewnego dnia, po lekcji, zatrzymała go na chwilę i zapytała: „Powiedz mi szczerze… w czym ty jesteś naprawdę dobry?” Chłopak był zaskoczony. Nikt go o to nigdy nie pytał. Po chwili powiedział niepewnie: „Lubię rysować… ale to nic takiego.” Nauczycielka odpowiedziała: „To nie jest ‘nic takiego’. To jest coś twojego.” Zaczęła go zachęcać. Pokazała mu konkurs. Dała mu trochę czasu, trochę uwagi. Minęły lata. Ten chłopak został grafikiem. Projektował książki, plakaty, ilustracje. Na jednym ze spotkań powiedział: „Moje życie zmieniło się od jednego pytania: “W czym jesteś dobry?” A ta nauczycielka? Pewnie nawet nie pamiętała dokładnie tej rozmowy. Czasami jedno pytanie nie tylko poprawia komuś dzień. Czasami odkrywa w kimś życie, którego sam jeszcze nie widzi. Nie zmienisz całego świata. Ale możesz pomóc komuś odnaleźć jego świat.
Pewien człowiek narzekał: – Ten świat jest straszny. Ludzie są zimni, egoistyczni, każdy patrzy tylko na siebie. Nic się nie da zmienić. Siedzący obok dziadek spokojnie odpowiedział: – A ilu ludziom dziś pomogłeś? – No… nikomu. – To może świat właśnie czekał dziś na ciebie. Mężczyzna zamilkł. A dziadek dopił herbatę i dodał: – Wiesz… większość ludzi chce ratować ludzkość. A mało kto chce pomóc sąsiadowi z siatkami.
Uczniowie Jezusa patrzyli w niebo. Aniołowie powiedzieli: „Dlaczego stoicie i patrzycie?” Można by dziś powiedzieć tak: „Dlaczego tylko słuchasz? Zacznij żyć tym, co słyszysz.” Bo Jezus nie odszedł daleko. On jest tam, gdzie ktoś kocha, przebacza i zaczyna od nowa. I właśnie tam chce działać – przez ciebie.
Pewien stary mistrz miał ucznia, który bardzo chciał „zmieniać świat”. Przyszedł do niego i mówi: – Mistrzu, chcę robić coś wielkiego. Chcę, żeby ludzie się nawracali, żeby świat był lepszy. Co mam robić? Mistrz nic nie powiedział. Dał mu małą świecę i zaprowadził go do ogromnej, ciemnej hali. Było tam zimno i zupełnie ciemno. Powiedział tylko: – Zapal. Uczeń spojrzał zdziwiony: – Tylko tyle? – Tylko tyle. Zapalił świecę. Światło było małe. Ledwo kilka metrów dookoła. Uczeń wzruszył ramionami: – To nic nie zmienia. Ta hala dalej jest ciemna. Mistrz podszedł bliżej i powiedział spokojnie: – Podejdź do drugiej świecy. Uczeń podszedł i odpalił drugą. Potem trzecią. Potem czwartą. Po chwili w hali zaczęło być jasno. Nie od jednego wielkiego światła. Od wielu małych. Mistrz spojrzał na niego i powiedział: – Ty nie masz rozświetlić całego świata naraz. Masz zapalić to, co jest obok ciebie. Reszta się rozprzestrzeni.
Jezus nie oczekuje od ciebie spektakularnych rzeczy. On oczekuje wierności w małych rzeczach. Twoje „idźcie i nauczajcie” to często: dobre słowo zamiast krytyki; cierpliwość zamiast nerwów; obecność zamiast obojętności; przebaczenie zamiast pamiętania krzywdy. To są konkretne rzeczy.
Jezus mówi jeszcze jedno zdanie, które zmienia wszystko: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni” Czyli: Nie idziesz sam. Nie jesteś zdany na siebie. Nie musisz być idealny. Masz tylko jedno zrobić: ruszyć się. Bo największy problem chrześcijan nie jest taki, że nie wiedzą co robić. Tylko że stoją w miejscu. A Ewangelia zawsze zaczyna się od jednego słowa: “Idź”.
Mt 28, 16-20
Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi
Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:
«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».
